Mesni centar Zabjelo

Ova inicijalna arhitektonska skica ilustruje suštinu prostorne organizacije Mjesnog centra Zabjelo, jasno diferencirajući dva glavna volumena — dom zdravlja i javni centar — koji funkcionišu kao jedinstven urbani organizam. Umesto konvencionalnog razdvajanja, mase objekta su pažljivo artikulisane i izdignute kako bi se parter potpuno oslobodio, formirajući otvoren, propusan nivo koji preuzima ulogu „dnevnog boravka naselja” i jedinstvene tačke okupljanja zajednice. Rastvaranjem granice između spoljašnjeg i unutrašnjeg prostora, stvoren je natkriveni produžetak gradskog trga koji suptilno apsorbuje raznorodne korisnike, podstičući prirodnu socijalnu dinamiku i pretvarajući ovaj savremeni arhitektonski sklop u prepoznatljiv društveni čvor Podgorice.

Propusna ulazna zona u prizemlju formira dinamičan gradski trg između dva arhitektonska volumena, gde transparentna staklena opna suptilno briše granice između spoljašnjeg i unutrašnjeg prostora. Uokviren bogatom teksturom ceppo di gré kamene fasade, ovaj fluidni međuprostor funkcioniše kao glavno mesto susreta i socijalne interakcije, neprimetno uvlačeći posetioce u srce Mjesnog centra Zabjelo.

Kao odgovor na užurbanost glavne ulice, u tkivu Mjesnog centra Zabjelo formira se zaštićeno, sa svih strana propusno unutrašnje dvorište koje funkcioniše kao intimna oaza mira. Uokviren taktilnim kolonadama i integrisanim zelenilom, ovaj prostor sa kafe barom pruža savršen ambijent za predah, potpuno izolovan od gradske buke.

Prema glavnoj ulici, Mjesni centar Zabjelo se otvara kroz potpuno transparentan, aktivan ulazni trg uokviren stubovima, vizuelno brišući granicu između gradskog prostora i prizemlja. Iznad ove propusne baze ističe se reprezentativna multifunkcionalna dvorana, čiji topli enterijer od CLT drveta stupa u snažan arhitektonski dijalog sa kamenom na fasadi, formirajući jedinstvenu prostornu celinu koja se jasno čita od spolja.

Multifunkcionalna dvorana Mjesnog centra Zabjelo koncipirana je kao reprezentativan prostor ispunjen prirodnom svetlošću u kojem dominira upotreba održivih drvenih materijala i prirodnih obloga, čime se postiže visok nivo ergonomije i smirujući, topao ambijent za krajnje korisnike. Kroz prostrane staklene površine, dvorana ostvaruje neposredan vizuelni dijalog sa spoljašnjim okruženjem i gradskim životom, dok snažna geometrija drvene tavanice i bogate teksture enterijera formiraju intiman, human prostor koji ovu salu pozicionira kao centralno mesto kulturnog i društvenog okupljanja.

Jasna ortogonalna struktura fasade, obložena taktilnim ceppo di gré kamenom, vizuelno ujedinjuje raznorodne funkcije objekta i obezbeđuje masivnost i toplotnu inerciju neophodnu za ublažavanje letnjeg pregrevanja u klimatskim uslovima Podgorice. Kroz ove prostrane staklene otvore, mirniji i privatniji administrativni sadržaji smešteni na višim etažama ostvaruju vizuelni kontakt sa gradom, afirmišući zgradu kao dostojanstven, kontekstualan urbani reper.